Bogotá; Het examen én een aanzoek!

Wij gaan trouwen! Nu is dat voor niemand een grote verrassing aangezien we het hier al vaak over hebben gehad.. Het hele inburgeringsproces in Nederland zal een heel stuk gemakkelijker worden met het papiertje waarop staat dat je getrouwd bent en dus hebben we hier al vaker over gesproken. Maar dat Miguel een mooi aanzoek op de planning had staan wist niemand…

Laten we even beginnen met de reden waarom we Naar Bogotá moesten afgelopen week. In Bogotá is de Nederlandse ambassade en dus de locatie om het basisexamen te maken. Bogotá is een dik uur vliegen vanuit Cartagena en Miguel heeft daar ook familie wonen (een nicht met haar gezin).

– Het uitzicht vanuit Monseratte, 3200 km boven zeeniveau –

Op 3 februari vlogen we naar Bogotá. Midden op de dag kwamen we aan op het vliegveld en werden we opgehaald door een familielid. Helaas volgde al snel het nieuws dat er iets mis was met Miguel zijn nicht en zij dus in het ziekenhuis was. Haar man en zoontje waren gewoon thuis (zij mochten vanwege Corona niet mee naar het ziekenhuis). Na een fijne kennismaking voelde ik me al snel helemaal op mijn gemak in het huis en hebben we gezellig samen gegeten. Later kwam helaas het telefoontje met slecht nieuws.. Miguel zijn nicht was zwanger, maar het kindje leefde niet meer.. Later op de avond zou ze thuis komen (Na urenlang wachten op verschillende documenten). Wat een fijne kennismaking had moeten zijn, was dus vooral heel verdrietig en emotioneel.

De dag daarna zijn we vroeg vertrokken naar de Ambassade. Ik mocht niet mee naar binnen en moest buiten wachten tot hij klaar was. Schuin tegenover de ambassade vond ik de Starbucks en daar ben ik gaan zitten met mijn kopje thee en heel veel zenuwen. Na ruim 1,5 uur kwam Miguel eindelijk naar buiten, iets minder opgelucht als wat ik had gehoopt.. De test was enorm moeilijk en ze vroegen heel veel meer verschillende dingen als die in de lesstof online behandeld waren. Hij heeft het gevoel dat hij het examen heeft gehaald, maar hij is hier iets minder zeker van als gehoopt! Tegelijk met hem heeft ook een andere jongen het examen gemaakt. Hij was de eerste keer maar voor 1 onderdeel geslaagd en moest er nu dus 2 herkansen. De uitslag volgt over 4 tot 8 weken, lang wachten dus!

– Bogotá vanaf het dakterras van een oom –

In Bogotá hebben we verder tijd doorgebracht met familie, de toerist uitgehangen én een uitstapje gemaakt naar de Tatacoa woestijn. Normaal is dit een drukke toeristische attractie, nu was er ivm Corona geen mens te bekennen. De woestijn ligt ten Zuiden van Bogotá. Eerst pak je de bus (ritje van een uur of 5/6) naar Neiva en van daaruit moet je nog een uur met een taxi, of meeliften met een local zoals wij dat gedaan hebben. De busrit naar Neiva was een drama. Bogotá ligt hoog in de bergen en ik ben dus niet zo goed op hoogte (‘hoogtepunt’ was een ziekenhuis opname in Peru een paar jaar geleden omdat ik maar bleef flauwvallen door het zuurstoftekort). Ook nu tijdens mijn verblijf in Bogotá had ik last van hoogteziekte, maar gelukkig niet zo extreem. Helaas zijn hoogteziekte, vroeg opstaan en weinig slaap, extreem kronkelende wegen én een chauffeur die graag heel hard optrekt en vervolgens weer heel hard remt niet de beste combinatie. Na een uurtje of 2 in de bus ging het mis. Met het gevoel dat ik moest overgeven liep ik maar de WC achterin de bus. Voordat ik kon overgeven lag ik op de grond. Flauwgevallen.. Miguel heeft de chauffeur gevraagd of ik heel even frisse lucht mocht halen buiten de bus, maar hij kon op die weg niet stoppen ivm veiligheid. Uiteindelijk, toen ik maar flauw bleef vallen, heeft hij de politie gebeld en gevraagd of hij op een veilige plek ergens kon stoppen. Er zijn toen 2 motoragenten gekomen zodat wij veilig langs de weg even de bus uit konden. Na 15 minuten in de frisse lucht voelde ik me OK genoeg om door te gaan met de reis en hebben we de motoragenten vriendelijk bedankt!

Eenmaal aangekomen in Neiva was een taxi veel te duur en vonden we dus een veel goedkoper transport (in de laadbak van een local, tussen de rijst en de kippen) naar Villavieja. Dit is een piep klein dorpje, ongeveer 3 minuten uit de woestijn. De uitzichten en ontmoetingen onderweg waren de zware busreis al meer dan waard! Wat een mooie omgeving! De woestijn ligt in de uitlopers van het Andes gebergte. Overal cactussen, een paar dikke condors en bergen, zo mooi!

– Onderweg naar Villavieja –
– De straat van ons hostel in Villavieja –

Na een avond relaxen in het zwembad van ons hostel, zijn we vroeg vertrokken naar de Woestijn. We hebben in Villavieja een gids leren kennen die ons op kwam halen met zijn tuktuk. Wat ik niet wist was dat Miguel, samen met deze man, het aanzoek had voorbereid. De gids, Edgar, heeft de hele ochtend foto’s van onze tour gemaakt en bij een uitkijkpunt zei hij: ‘Als jullie nu even naar de rand lopen, dan maak ik een foto van jullie van achteren, kijkend naar de woestijn.’ Braaf deed ik wat hij zei en wandelde richting de rand van het uitkijkpunt. Miguel kwam niet hard mee en toen ik omdraaide om te kijken wat hij aan het doen was, zat hij daar! Op 1 knie en met een ring in zijn handen! Zo’n 20 foto’s later zei ik voluit ‘JA’ en de rest van de tour heb ik met een enorme glimlach achterin de tuktuk gezeten!

De woestijn is fantastisch! Het rode gedeelte is zo bijzonder en mooi, het grijze gedeelte is zo groots en uitgestrekt! Condors, kleurrijke vlinders, ratelslangen en heel veel kleine vlieg/spring insecten; wat een unieke plek, zeker zo zonder andere toeristen! Het voelde alsof we de hele woestijn voor onszelf hadden!

– Tatacoa, de rode woestijn –
– Tatacoa, de grijze woestijn –

De terugweg naar Bogotá verliep gelukkig een stuk rustiger en nadat we terug waren in het huis van Miguel zijn nicht, hebben we heerlijk rustig aan genoten van de stad, familie en uitstapjes. Bogotá is absoluut niet mijn favoriete plek in Colombia, maar wat is de omgeving mooi! Als toerist kom je niet op deze mooie plekken en in goed gezelschap van familie, voelde dit dus extra speciaal.

– Een uurtje buiten Bogotá –
– Nog een uurtje verder uit de stad kun je, na een kleine jungle wandeling, zwemmen in deze rivier en een beetje afkoelen –

We zijn nu alweer een paar dagen terug in het hete Cartagena. De hitte was opnieuw even wennen, zo ook de herrie en de geluiden in de straat. Cartagena voelt veel meer aan als een dorp, het is totaal niet georganiseerd, de huizen zijn stuk voor stuk beschadigd, het verkeer is een grote chaotische bedoeling en de wegen zijn allemaal kapot of onverhard. Toch is het wel weer heel erg fijn om ‘thuis’ te zijn, mijn ring te kunnen showen aan vrienden en familie en wakker te worden met de muziek van de buren en de schreeuwende straatverkopers!

This Post Has 9 Comments

  1. Inez van hout

    Wat een verhaal weer
    Met mooie en minder mooie ervaringen en herinneringen
    Maar wat een geweldig prachtig land
    Proficiat samen en heel veel geluk plezier en liefde gewenst
    En nu hopen op een goede uitslag van zijn examen

  2. Evi

    ❤️❤️❤️

  3. Joyce

    Mooi geschreven weer! Nogmaals gefeliciteerd samen! Wat vervelend dat je zo een last hebt van hoogteziekte! En spannend dat jullie zo lang moeten wachten op de uitslag van het examen! Hopelijk vliegt de tijd snel voorbij en is de uitslag positief!

  4. Anonymous

    Toen je het vertelde kreeg ik al tranen! Nu ik het lees lopen ze wederom over mijn wangen!

  5. Astrid

    Dit ben ik natuurlijk!

  6. Astrid
  7. Annet Veen

    Wat een avontuur beleven jullie samen maar wel een heel mooi avontuur om nooit meer te vergeten. Nogmaals gefeliciteerd en heel veel gelukkig met wachten op een juiste uitslag voor Minguel. De natuurlijk is idd fantasch zo te zien op de foto’s. Ik ben jaloers heb altijd al een condor willen zien vliegen in t echt.
    Nou even uitrusten en genieten samen. Veel liefs v Annet

  8. Annet Veen

    Sorry zie wat foutjes in tekst

  9. Anonymous

    He Anouk en Miguel wat een geweldig avontuur, en gefeliciteerd met jullie verloving, zo leuk.
    Nu maar hopen dat Miguel het examen heeft gehaald.
    Geniet van elkaar, en wanneer jullie weer in Nederland zijn gaan we nog dat pilsje drinken met elkaar.
    Heel veel liefs van Kees en Petra en een poot van Lex

Leave a Reply