Het MVV proces; 100.000 wisselende emoties…

Afgelopen 2 maart hebben we de officiële aanvraag gedaan voor Miguel zijn verblijfsvergunning en MVV visum! Deze 2 documenten vraag je tegelijkertijd aan, in dezelfde aanvraag bij de IND. Het was een heel proces om tot de aanvraag te komen! Ik ben heel erg blij dat ik hier ben en we het allemaal samen hebben kunnen doen, want pfoeeee… Wat een gedoe, zeker zo in een ander land waar alles toch anders en minder georganiseerd verloopt.. Ik heb een paar keer gedacht; waar zijn we toch aan begonnen? Het is zoveel makkelijker om naar Colombia te emigreren! Waarom doen we dat niet gewoon?

Op 15 februari kreeg Miguel te horen dat hij geslaagd was voor het basisexamen ‘naar Nederland’. Daarmee heeft hij bewezen dat hij de basis van de Nederlandse taal kent én een aantal belangrijke dingen uit de Nederlandse geschiedenis en cultuur kent. Na de uitslag zijn we begonnen met het voorbereiden van de aanvraag. Dit kan helaas niet eerder, omdat er strenge eisen zitten aan de datums van afgifte van bepaalde documenten. Vol goede moed hebben we een hele lijst opgesteld met alle nodige documenten en zijn we begonnen met verzamelen, printen, ondertekenen, inscannen, kopiëren en aanvragen van alle benodigde documenten.

Printen klinkt als een doodnormale handeling in Nederland, hier is het een hele opgave! We moeten het document mailen naar een klein kantoortje en hun printen het dan voor je. Maar stel je alle hindernissen even voor; geen internet, geen elektriciteit, ‘sorry, de inkt is op’, ‘ik werk hier eigenlijk niet en heb geen idee wat ik voor je kan doen’… Achteraf kan ik er heel hard om lachen, maar op het moment dat je er midden in zit, is het af en toe enorm frustrerend! We hebben namelijk genoeg te printen en te scannen, hehe..

Ik moet bewijzen dat ik voldoende inkomen heb en verklaren dat ik voor Miguel kan zorgen. Ook moeten we bewijzen dat onze relatie ‘echt’ is, omdat we (nog) niet getrouwd zijn. Ondertussen voldoen we ruim aan de eisen van een echte relatie, dus daar maak ik me helemaal geen zorgen om! Verder moesten we een aantal officiële documenten ondertekenen en bijvoorbeeld een bewijs van de politie hebben dat Miguel geen strafblad heeft. Een aantal officiële documenten uit Colombia bemachtigen is lastig. We zijn een paar dagen van kantoortje naar kantoortje gegaan, we hebben contact gehad met verschillende notarissen, een advocaat en met het ministerie van buitenlandse zaken. Wat een gedoe! Eenmaal het document in handen, moet het gelegaliseerd worden door een notaris en moet het ministerie van buitenlandse zaken een apostille afgeven. Dan moet het document vertaald worden, want in Nederland zijn alleen documenten in het Nederlands, Engels, Duits en Frans legaal. Nadat het document vertaald is, moet er weer een handtekening op van een notaris en daarna moet het document opnieuw naar het ministerie van buitenlandse zaken voor een nieuwe apostille. Dit klinkt wellicht al ingewikkeld, maar stel je voor dat de notaris niet eens weet wat hij moet doen? Zo kregen we bij 1 stap de handtekening van de notaris op het officiële document, maar keurde het ministerie van buitenlandse zaken het document af. De handtekening stond te dichtbij de stempel van de notaris en dus konden we weer opnieuw beginnen.. Ook is het voor de notarissen, een advocaat en het ministerie van buitenlandse zaken geen noodzaak om een werkende website of een telefoon nummer te hebben. Het is dus af en toe een hele zoektocht geweest en we zijn er echt ruim 2 weken fulltime mee bezig geweest!

Uiteindelijk zijn we stuk gelopen op 1 document. Het document moet uit Venezuela komen en dat is (op dit moment) gewoon niet mogelijk. We hebben van alles geprobeerd, maar de situatie is echt bizar. De beste president van Venezuela is geen vriendjes met de president van Colombia en dus heeft Venezuela geen consulaat of ambassade meer in Colombia. We dachten een consulaat te hebben gevonden via Google, maar toen we eenmaal voor de deur stonden bleek dat dit consulaat al 2 jaar verdwenen was. We hebben overwogen om naar Venezuela te reizen, maar ook dit is bijna onmogelijk (door Corona). De landsgrenzen zijn dicht en met het vliegtuig het land in is mogelijk, maar je komt er niet meer weg als je een Venezuelaans paspoort hebt. Ook is er op dit moment geen post verkeer tussen Venezuela en ieder ander willekeurig land.. Venezuela is één grote chaos..

Na contact met de IND besloten de aanvraag in te dienen zonder dit document. Ze zijn bekend met de situatie in Venezuela en meestal vinden ze wel een oplossing en komt het goed. Ze hebben ons helaas niets toegezegd of beloofd..

Na de aanvraag heeft de IND 90 dagen de tijd om een beslissing uit te spreken over de aanvraag. Momenteel is het erg druk en de gemiddelde wachttijd is rond de 60 dagen. Als er extra informatie nodig is, of jouw aanvraag is niet heel duidelijk of compleet, kunnen ze de 90 dagen verlengen met nog eens 90 dagen! Online kun je zien wanneer jouw casus in behandeling is en wat de status van jouw aanvraag is. Helaas is er bij ons nog niets veranderd.. We blijven afwachten dus! Vol zenuwen!

Om na al het harde werk en alle stress en emoties even te ontspannen, hebben we een mini vakantie ingelast! We hebben de backpacks ingepakt en hebben de bus genomen naar het uiterste puntje van Colombia in het Noord-Oosten. Wat een onwijs mooie, maar arme plek! We konden de grens met Venezuela bijna aanraken en ook kunnen we zeggen dat we op het meest Noordelijke stukje van Zuid Amerika zijn geweest!

In een volgende blog zal ik wat uitgebreider vertellen over La Guajira, een bijzonder stuk van Colombia. Een gebied waar veel mensen leven zonder water en stroom, waar geen verharde wegen zijn, waar het gemiddeld maar 1 keer in de 3 jaar regent, waar je slaapt in een hangmat met uitzicht over de oceaan, waar je de narco’s met grote geweren in colonne door de woestijn ziet rijden en waar je de lokale bevolking tol betaald in de vorm van brood of koffiebonen. Heel indrukwekkend, maar ook heel fijn om even je gedachte te verzetten van het zenuwslopende MVV proces. Wat zullen we opgelucht zijn als we straks eindelijk iets horen van de IND en weten of Miguel in Nederland mag komen wonen! Met een beetje geluk kan hij dan met mij mee naar Nederland, eind mei. Maar ik bereid me al wel een beetje voor op een terugvlucht alleen en hopelijk kan Miguel dan snel volgen!

This Post Has 2 Comments

  1. Astrid

    Na de aanvraagstress waren de dagen in La Guajira zeker welkom en echt verdiend!
    Nu blijven hopen op een snelle en positieve reaktie!

  2. Inez

    Jeee jullie hebben wel ballen zeg
    Ik zou er wel een strafblad van krijgen denk ik pfff wan gedoe
    Maar hoop dat het allemaal lukt en gaat gebeuren natuurlijk
    Ook fijn dat jullie samen ff de rust hebben kunnen nemen van al dat gedoe

    Nou we horen het wel weer
    Heel veel sterkte en samen

Leave a Reply