La Guajira

Alweer 2 weken geleden waren we nu in La Guajira, een heel bijzonder stukje Colombia! La Guajira is één van de 32 departementen helemaal in het Noord-Oosten van Colombia. Er wonen iets meer als een half miljoen mensen, veelal in armoede! De hoofdstad van dit departement is Riohacha. Hier zijn wij onze reis begonnen! Riohacha is vanuit Cartagena te bereiken met een rechtstreekse bus. De bus doet er ongeveer 8 tot 10 uur over, afhankelijk van het verkeer onderweg! Busreizen zijn over het algemeen heel comfortabel in Colombia en nu al helemaal! Door het Corona Virus mogen ze maar de helft van de buskaartjes verkopen. Dit betekend nu dus dat je altijd een stoel naast je vrij hebt! Verder heb je een klein schermpje in de stoel voor je met films en spelletjes en kun je tijdens de stops altijd goedkoop en vers eten kopen of even je benen strekken.

– Zonsondergang in Riohacha –

Riohacha is geen bijzondere stad, maar heeft mij wel positief verrast! Enorme brede stranden vol palmbomen en heel veel gezellige restaurantjes en terrasjes. Je merkt wel dat je hier dicht bij de grens bent. Het grensgebied met Venezuela is altijd een risicogebied. Veel armoede op straat, mensen die geen geld hebben en dus bedelen of stelen. Daarbij zijn er regelmatig conflicten tussen gewapende groepen van Colombia en Venezuela. De landgrenzen zijn alweer ruim een jaar gesloten, maar er zijn nog steeds veel mensen die Venezuela illegaal verlaten en hopen in Colombia een beter en veiliger leven op te bouwen.

In Riohacha hebben we daarom onze hotdogs gedeeld met 2 broertjes uit Venezuela die al een tijdje op straat leven in Colombia. Na een kort gesprekje met de 2 broertjes zijn we de stad verder gaan verkennen. Het mooie brede strand, compleet mét pier voor het Scheveningengevoel, de straatverkopers die prachtige handgemaakte tassen en armbandjes verkopen, streetfood en muziek. Riohacha is echt leuk voor een paar dagen!

Op 12 maart werden we vroeg in de ochtend opgehaald voor onze tour door de woestijn van La Guajira! Een flinke 4×4 wagen pikte ons op en samen met een ander koppel (Medellin), een jongen (Bogotá) én de gids (La Guajira) zijn we onze reis begonnen! Om alles van de woestijn te zien, moet je een georganiseerde tour maken. Het gebied is niet overal even veilig, de inheemse bevolking (Wayuu) spreekt geen of nauwelijks Spaans en daarbij is er geen openbaar vervoer en zijn er geen wegen/straten. Je hebt geen bereik met je telefoon en er is geen WiFi of stromend water.

Tijdens de eerste dag van de tour hebben we zoutvlaktes en zoutwinning gezien, we zijn op zoek gegaan naar Flamingo’s (we hebben ze alleen niet gevonden), hebben we gezwommen in de oceaan en hebben we een Bergje beklommen. Pilon de Azucar, de naam van het bergje, is een fantastisch uitkijkpunt! Aan de ene kant zie je alleen maar Oceaan. Helder blauw water en niks anders. Met een beetje geluk zie je hier de schildpadden zo voorbij zwemmen! Aan de andere kant kijk je uit over de woestijn. Het is hier extreem heet en droog. Er valt gemiddeld 1 keer in de 3 jaar regen. Cabo de la vela was uiteindelijk de plek waar we hebben geslapen. In een hangmat! Direct aan de zee.. Heerlijke ervaring!

– De zoutvlaktes en zoutwinning in Manaure –
– Pilon de Azucar –
– Het uitzicht vanaf Pilon de Azucar –
– Onze slaapplek in Cabo de la Vela –

Slapen doe je hier overigens bij de Wayuu families. In dit stukje van Colombia zijn geen grote hotels, er is geen luxe en geen massatoerisme. Dat maakt het reizen in La Guajira extra speciaal!

De volgende dagen zijn we verder de woestijn ingegaan en hebben we zoveel meer gezien! Goudgele stranden, mega hoge golven, zandvlaktes, een cactusbos, zandduinen en hebben we heerlijk gezwommen op verschillende plekken. Het is bizar hoe de woestijn hier grenst aan de zee, maar zo fijn om regelmatig even af te koelen! Uiteindelijk hebben we geslapen in Punta Gallinas, het meest noordelijke stukje van Zuid Amerika. Hier is de grens met Venezuela zichtbaar! Voor Miguel ook wel een gek en dubbel gevoel. Zo dicht bij huis en familie, maar geen mogelijkheid om legaal en veilig ‘even op bezoek’ te gaan..

– De woestijn onderweg naar Punta Gallinas –
– Sandboarden in Punta Gallinas –
– De uitzichten onderweg –

Na een aantal dagen in de hitte en zanderige omgeving van de woestijn was het tijd om weer terug te reizen naar de bewoonde wereld. Toch wel fijn om weer te kunnen douchen en mensen en leven om je heen te hebben!

Tijdens de terugweg (een paar uur hoppelen in de 4×4 truck) moesten we weer een aantal keer stoppen bij families om ‘tol’ te betalen. Dit deden we steeds met brood of koffiebonen. Je kan overigens ook niet anders.. De lokale bevolking zorgt voor blokkades en die halen ze pas weg op het moment dat de kinderen eten, of de opa’s en oma’s een handje vol koffiebonen krijgen. 1 keer kwamen we bij zo’n blokkade aan en stonden er 2 witte jeeps voor ons. De gids waarschuwde ons meteen dat dit Narco’s zijn. Een beetje dichterbij was dit ook duidelijk zichtbaar! Een paar mannen met flinke geweren stapte uit en haalde zelf de blokkades weg. Daarna sprongen zij weer in de jeeps en reden zij in colonne verder. Ze kennen het gebied perfect en waren dan ook zo in de verte verdwenen. Onze gids vertelde dat de Narco’s flink actief zijn in dit gebied vanwege de ligging (grens met Venezuela, de oceaan voor transport over zee). Daarbij is er ook (bijna) geen politiecontrole of communicatie mogelijk met politie of het leger. Op deze manier kan niemand dus melden waar ze precies zijn. Tegen de tijd dat je weer bereik hebt met je telefoon, zijn de jeeps al lang weer verdwenen..

Een aantal uur later waren we weer terug in Riohacha. Van hieruit konden we met iemand mee reizen naar Palomino, een toeristisch stadje op de grens van het departement La Guajira en Magdalena. Het is bizar hoe je 1,5 uur verder ineens tussen de bananenplantages, de jungle en de rivieren bent! In de verte heb je uitzicht op de bergen (Sierra Nevada de Santa Marta met pieken van ruim 5,5 km én sneeuw en dat op maar 40 km afstand van de Caribische kust). Voor de bergen moeten we ooit nog maar eens terug, want voor nu wilde we even relaxen.

Palomino is een klein stadje wat verder niet zoveel voorsteld. Het hippie gehalte is hier heel hoog en dat zie je terug in alles; van dromenvangers tot vegan restaurantjes (dit is overigens bijzonder in Colombia aangezien ze hier écht vlees en vis eters zijn).

– Palomino –

Het hotel waar we verbleven had een mooie tuin en een heerlijk zwembad. De zee was ongeveer 15 minuutjes lopen en de rivier een minuutje of 10. Op 1 ochtend hebben we een motor taxi gevraagd om ons naar de rivier te brengen. Dit ritje was overigens best wel spannend, achterop de motor de jungle in.. Maar eenmaal bij de rivier hebben we een paar opgeblazen binnenlanden van een tractor in het water gelegd en zijn we heerlijk dobberend terug richting Palomino gegaan. Onderweg kwamen we wilde paarden tegen en een paar kleurrijke toekans! Unieke ervaring ook weer! De rivier komt hier uit in de zee wat ook weer een bijzonder iets is! Het strand van Palomino is mooi, maar na de eenzame stranden van Cabo de la Vela en Punta Gallinas, voor ons een beetje te druk. Verkopers, mensen die je proberen hun strandtent in te lokken en vrouwen die proberen om je massages te verkopen.. Dat zien we in Cartagena genoeg en dus kozen wij voor relaxen aan de rivier en bij het zwembad!

– Tuben in Palomino –
– Het strand en de rivier van Palomino –

Na al deze dagen en ervaringen was het tijd om de backpack weer in te pakken en naar huis te gaan. In Palomino is geen busstop en dus hebben we eerst een taxi genomen naar een ander stadje en daar hebben we een ticket gekocht voor de bus terug. Na ongeveer 7 uur onderweg te zijn geweest plofte we weer thuis op de bank! Wat een heerlijke vakantie!

We hadden graag nog wat langer weggebleven, maar het was toch wel belangrijk om weer even goede WiFi te hebben want mijn zusje ging bevallen! Ruim een week geleden zijn wij oom en tante geworden van Neo en een FaceTime kennismaking moest natuurlijk meteen kunnen plaatsvindend! Met mijn zusje en Neo gaat alles goed en dus kunnen we weer rustig aan een nieuwe vakantie gaan plannen! Toen ik daar even voor wilde gaan zitten, veranderde ook onze status op de website van de IND! Onze aanvraag is nu in behandeling en dit zou zomaar kunnen betekenen dat er dus al snel een uitslag komt! We hebben daarom besloten om nog even te wachten met een nieuwe vakantie boeken! Wanneer we een ‘JA’ krijgen, moeten we terug reizen naar Bogotá, want Miguel moet zijn visum persoonlijk op de Nederlandse Ambassade ophalen. Laten we hopen dat die nieuwe vakantie dus terug naar Bogotá gaat zijn en we volgende maand al kunnen gaan!

This Post Has 3 Comments

  1. Astrid

    Oh …. dit is helemaal mijn stukje colombia! Gewoon alleen maar zand..heerlijk!!!

  2. Ome fossil

    What a wonderful experience. Tante trees translated your adventures for me. Beautiful places and photographs.
    Ome fossil tante trees xx

    Hoping all goes well with Miguel.
    Thinking about you both.

  3. Annet Veen

    Wat een prachtig avontuur voor jullie beiden fijn dat jullie zo gelukkig zijn genieten nog maar even en hopen dat alles goed komt met de papieren

Leave a Reply